ساعت 14عصر روز حادثه وقتي «حياتي» خبر آن رخداد تكان دهنده را از استوديو پخش خبر تلويزيون مي خواند تقريبا هيچ يك از والدين دانشجويان از آنچه بر سر فرزندانشان آمده بود مطلع نبودن

 
*سالروز فقدان 7 نخبه رياضي
26 اسفند سالروز فقدان 7 نخبه رياضي كشور است. «آميتيس» يكي از همراهان دانشجويان فقيد در اين خصوص مي گويد: «چطور مي توان شوق آرمان را به دنياي ستاره ها و درك گسترده اش از روح جهان را(با رياضيات جاري در آن) به دنياي واژه ها برد؟ صفاي خلوت دنياي نقاشي اش و شهود روشن شعرهايش را؟ و بس بزرگتر، مهرباني ناب و آسماني وجودش را... كه مهرباني مطلقش كرده بود؟ يا از روشني اهورايي ذهن و دلش نوشت؟
يا چطور مي توان گرمي صداي سه تار علي حيدري را به واژه كشيد كه شور درونش را به ساز مي سپرد؟ پويايي ذهنش را در جستجوي حل نشده هاي رياضي؟ و خوبي مطلق او را؟
از مرتضي رضايي نوشت با تمام صفاي وجودش؟
از عليرضا سايبان و تشنگي اش به دانستن تازه ها؟
از رضا صادقي و ذهن فعال و پر تكاپويش؟ ادراك عميق و شعرهايش و ميل والايش به ياد دادن آنچه مي داند؟
يا فريد كابلي و آن همه لحظه كه به خواندن گذرانده و بزرگواري روح بلندش؟
يا دكتر مهرآبادي، چطور مي شود آن همه عظمت روح و بزرگواري را به حرف كشيد؟ انگار كه بخواهي هفت عطر گسترده در پهناي زمين را در شيشه اي جا بدهي.
من با آرمان زندگي كرده ام... و زندگي مي كنم. حضور بي انتهايش در تمامي لحظه ها با من و تمام كساني بوده است كه اين 11 سال را به شوق باز ديدنش حتي به دنياي خوابها گذرانده اند. درد ابدي تمام كساني كه رنج نديدن اين هفت نفر، اين سالها همراه هميشگي شان بوده، از دنياي واژه ها بيرون است. كه در ذهنهامان، ما همه، زمان پر و كوتاه زندگي شان را اين سالها ادامه داده ايم... و هنوز چقدر بعد ناشناخته بوده در انتظار كشف و شهود ذهنهاي پوياشان... و چقدر زمان براي انتقال اين همه دانستن...».
راستي! آرمان بهراميان آن سفر كرده از اين جمع چه زيبا مي سرايد :
ما هفت تن بريده زپستي؛ فريب و آز
ببريده از دروغ،
ره مي سپاريم
در جست و جوي مهر
تا مهر پر فروغ